پیام شهر
در شماره اخیرش گیر داده و تیتر یک
کرده که مردم چرا درنیمه شعبان لیوان یک بار مصرف ها را ریخته اند زمین و... .
چند جمله
اش را با هم بخوانیم:
*شور
و شعف شهروندان...در کنار اقدامات گسترده فرهنگی و رفاهی شهرداری{؟!!}... احساس چهره ای متفاوت از سالهای گذشته به شهر قزوین بخشید و
گویی که شهر قزوین در این انتظار و این جشن، سهیم و همراه شهروندان بود.
*..اما
آنچه در این میان دغدغهخاطر را موجب شده است سیمای شهری است که در حین برگزاری اعیاد
و جشنها منظر شور و نشاط بود و با پایان یافتن آنها جز نمایی از آشفتگی و نابسامانی،
تصویر دیگری را عرضه ننمود. {=سیاه نمایی برای ساعات پایانی شب که یکی دو ساعته، توسط
پاکبانان و خود مردم تمیز شد.}
*بدیهی
است که برگزاری چنین مراسم متنوعی در نقاط مختلف به گونهای که در شان اعیاد مذهبی
و منزلت شهروندان باشد هزینههای گزافی را به شهرداری و مجموعه مدیریت شهری تحمیل مینماید.
{جلوتر این
هزینه های گزاف!! را محاسبه می کنیم.}هزینههایی که در نگاه
سخت افزاری، صرف آنها در امور عمرانی شهر ارجحتر و معقول تر مینماید اما شهرداری،
صرف پاسخگویی به نیازهای شهروندان و به منظور تحقق اهداف خود که همان مهندسی فرهنگی
و اجتماعی است این هزینه سنگین را با رویکردی نرمافزاری متحمل گردیده و چه بسا اگر
شهروندان در این راستا همراه و همفکر شهرداری بوده و از ریختن زبالهها، لیوانها و
بستههای خوراکی و... در سطح شهر که محل زندگی خود آنان است پرهیز مینمودند نه تنها
جای افسوس و اما و اگری به جای نمیماند بلکه شهرداری را در تداوم رویکرد خود تشویق
و ترغیب مینمودند.
*به
هر حال جشنهای اعیاد شعبانیه به پایان رسید و آن قزوین پر از جشن و پر از هلهله، ماند
با خیابانها و معابری کثیف ومملو از زبالههایی که گوشه گوشه آن رها شده بودند و هزینه
شستشو و جمعآوری و بهسازی شهر که بر هزینههای شهرداری مضاعف گردید و به عبارت بهتر
آن را متحمل خسارت نمود؛ خسارتی که به هر حال خود شهروندان باید آن را بپردازند و شاید
این وضعیت پاسخ روشنی باشد به پرسش همیشگی شهروندانی که محل هزینه کرد عوارض و مالیاتهای
شهری را جویا میشوند. {آیا واقعا این هزینه بیش از عوارض و مالیات ده خانه می شود؟: جلوتر
بررسی می کنیم}
*در
پایان با طرح این پرسشها که مگر نه اینکه کودکان امروز آیینهتمام نمای ما هستند و
رفتار فردای آنها همان رویکرد امروزی ما خواهد بود؟ {انصاف: این را درست گفته است.}و مگر نه اینکه هزینههای شهرداری، نهادی که تامینکننده رفاه و
آسایش شهری است از محل پرداختی خود شهروندان تامین میگردد؟ و مگر نه اینکه پاکسازی
شهری به این وسعت و به آن حجم آشفتگی، وقت و هزینه نیروی انسانی بیشماری به شهرداری،
نهادی که وظایف و مسوولیتهای مهمتری در مقایسه با روفت {روفت یا رُفت؟} و روب و شستشوی کوچهها ، خیابانها و معابر دارد، تحمیل می نماید؟
قضاوت را به عهده شما شهروندان قزوینی میسپاریم.
*
حال هزینه
این کار مردم را حساب کنیم:
دست بالا
بیست مکان در شهر به این مشکل مبتلا شده اند
دست بالا
برای هر مکان دو پاکبان (=رفتگر) مشغول تمیز کردن شده اند
دست بالا
هر پاکبان دو ساعت وقت گذاشته است
دست بالا
به هر پاکبان ساعتی پنج هزار تومان میدهند
20ضربدر2ضربدر2ضربدر5000میشود
چهارصدهزار تومان.
حال خود
شهرداری بگوید آیا برای جلوگیری از این دست بالا 400000تومان برای 20 جشن در سطح
شهر، چهار هزار تومن پلاستیک زباله توزیع کرده است که حالا طلب کار است؟
منکر
اشتباه خودمان –مردم- نیستیم، ولی
شهرداری که بلد نیست جشن مذهبی و مفید نیمه شعبان برقرار کند؛ آیا حاضر نیست همین
یک کمک کوچک به جشنهای نیمه شعبان را «بی منت» برقرار کند؟
خانم پیام
شهر! هزینه هرکدام از جشن های سیزده گانه ی ضد فرهنگیِ شهروندی آیا کمتر از چند میلیون
است؟ اگر «هدف» از جشن های شهروندی چیزی غیر از بیلان کاری است، آیا جشنهای مردمی
نیمه شعبان «هدف» را بهتر محقق نمیکند؟
و آیا واقعا این هزینه بیش از عوارض و مالیات دو خانه می شود؟
]]>
